ابرها

 

چنان می‌دوی انگار

دنبال‌ات کرده‌اند ابرها

وگیر افتاده‌ای درآن بن بست

 

شب نیست

فقط قدم می‌زند پالتوی سیاه

به بن بست فلسفی

و پیچیده‌ای به کار بست خودکشی

و تو آن‌قدر

همان قدر که خودکشی‌ات را کادو گرفته‌ای

«همان قدر منتظر گوشی شنوا هستی»

 

- نه عزیزم!   تو مایا کوفسکی من نیستی

مایا کوفسکی من یک تکه کاغذ است

یک تکه کاغذ      اما تو...

 

من:

من بی اجازه حرکت می‌کنم

وعادت ماهیانه‌ام اینکه

خجالت می‌کشم از روان پزشک‌ام

یک روز    یک روز

یک روز که پشت میز نشسته بود و هلو شده بود   پرسید:

آیا خود ارضایی می‌کنی؟     به مقررات راهنمایی و رانندگی احترام می‌گذاری؟

کاشف آمریکا کیست؟      الف؟     ب؟   هیچ کدام؟     کدام؟

و آیا خود ارضایی میکنی؟

 

گاهی

فقط گاهی گاوی درونم ماغ می کشد

گاوی که بنفش است

گاوی که می‌شود در سبد خانواده جاش داد

گاوی که طلوع می‌کند

و همراه تو به مهمانی می‌آید:

                              «سلام عزیزان معرفی می‌کنم دوستم گاو!»

 

- معیار شما برای رستگاری چیست؟-

 

به او     به او که تنها تکه‌ای از بهشت را حوالت دادند

به امید غذای روح:  کمی شیر برج و پوره سیب زمینی

با فیش آب و برق گاز و ماغ

ماغ‌های صورتی/ آبی

 

نه‌ عزیزم! به دماغ تو بر نخورد

دماغ تو آن‌قدر ابری ست که دوست دارد وسط اخبار 30/22 دقیقه‌ی شباهنگام      جیغ بزند

و در گفتگوی صادق زیبا کلام با صادق زیبا کلام     جیغ بزند

و روی زلف یار لای کتاب    جیغ بزند

بزند

   بزند

     بزند

می‌چسبد در زمستان آنقدر دعوا

وقتی یقه ی پالتو‌‌ات را تا نوک بینی

و آنگاه دست‌هات فقط دست‌هات رستگار می‌شوند:

                                                اجازه بدهید بکشم تیزی‌ام را همین جا

                                              و بشاشم بر پدر و مادر هر کس که در این محل آشغال نریزد

 

عزیزم!

من شفا یافتم

من میان بیگودی و گندم

لاک قرمز و مغز خر خوردن

شفا یافتم

فقط نمی‌فهمم فرق شعبان بی‌مخ و چگوارا را؟

واین‌که چرا ما به سمت تجارت جهانی پیش می‌رویم؟

 

گاهی

فقط گاهی

مثل آبی که از شیر

                       می‌

                          چ

                           کد

                          خسته می‌شوم

و به خانه بر می‌گردم

با بادمجانی که کاشته‌اند زیر چشمم

                                          ابرها

                                               ته

                                              آن

                                          بن بست.

 

                                                                      زمستان 87

                                                                   مازیار نیستانی

                                                                         کرمان  

 

       

/ 49 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مینا صدیقی

سلام.. من ذهنم توی این شعر فقط اینطرف و آنطرف میدوید...!!! با اینهمه انگار دوست داشتم اینروزها کاری به این سبک و به این قلم بخوانم و هی هی هی منتظر بودم که که امشب خواندم.. با اینهمه سطرهای جور و واجور , خوب از پس کار برامده ای... شب خوش مرد جوان.

رزا

سلام ....من با شعر به روزم

علی قراچه داغی

شاید که باشد شاهدم که نه این جا تمام روز خمیازه می کشند وقتی ابرهای دلم رانعل می کنی تاجوانیم را از ته دره بیاد بیاوری. (خوشحالم که گوریزی به سال 80زدی ودوباره پاشیلی ها رو به همون شکل ولی تکمیل تر تازه کردی ممنون مازیار به وب من سر بزن جاداره دوباره پاشیلی ها تجدید چاپ بشه)

فاطیما روحی

من مفهوم عمیق اجتماعی شعرت را درک کردم در حالیکه در ابتدای شعر یک شعر کاملا شخصی به نظر می آید اما کمی با این سبک شعر غریبه ام شعر های جمله وار و ندرتا موزون خوشحال می شوم در صورت نوشتن شعر های جدید باخبرم کنید. دلخور---------- شعری از کتاب بغض کال:فاطمه روحی-مجموعه غزل

پرستو فریدونی

سلام آقای نیستانی . من باز اینجا آمدم . باز شعرت را خواندم با شعری دیگر به روزم .و همچنان منتظر حظورت هستم همچنان شما کم لطفی .

لیلا حکمت نیا

سلام شاعر گرامی حال و هوای این روزهای من ابری از این باران های اسیدی است ! حال و هوای این روزهای مرا امامزاده می فهمد که به بغض هایم چراغ سبز نشان داد 1)سورنا با "جنون خرچنگ ها " به روز شد . چرا همیشه گونه های منقرض شده آب از چشم های من می گیرند؟! نترس ! زخم هایم را به پیراهنت نمی بندم تا کورترین نقطه ی دنیا را برای چشم هایم پس بیاورند / ببین! چقدر صدایم را زیر گرفته ای و بغض های بم مانده ام از یاد تو می ریزد تو را هم از من گرفته اند و از زمین یک گور مانده عاطفه این شانه هایی که گریه ی امروزم ندارد جنازه ام فردا نمی خواهد 2) شعرهایی که دوستشان داریم /این جا یک معرفی نیست / سید محمد آتشی 3) فراخوان کنگره شعر معاصر (شالی ) منتظر نقد ارزشمندتان هستم . با احترام - لیلا حکمت نیا

نفیس

سلام بعد چند ماه باز هم به روز کرده ام وقتی قرار باشه از بزرگترین انسانها هم کوچکترین صدایی نشنویم به چی می شه دلخوش بود؟! به چی؟ با شعری از «سید مهدی موسوی» منتظرتونیم خیلی خیلی خیلی زیاد...