با مترس مگر

                                                                                 به تابلوي مترسك عليرضا اسپهبد

  با كلاغ‌ها بپرد مگر مترسك

با ترس مگر

در اين صبح     اين صداي كشيده به سياه

اين بيروت حرف تازه‌اي    تازه

                               ندارد.

از بيروت خراب‌تر منم!

دارم جنين مي‌شوم با حجم بهمن و ماشين

با ترس من نگر!

توكه ببر چروك بر بند جنگلي       بشكن!

- ونگفت مي‌شكنم

توكه سرود درختان از روزن برگي و رگ‌هاي آفتاب     بشكن!

- ونگفت مي‌شكنم

تو كه پرنده‌اي‌      پرنده‌اي

تو كه سنگي وخواهرانه با دريا    بشكن!

- ونگفت

تو كه آتش وخاكِ نوردي

بشكن!

بشكن!

بشكن!

...

بيروت! تو را ديده‌ام با زناني / زباني ...

بازواني فرو برده در لاك /         /پشت فرو مرده

مترس

سگ مترس!

عبور از لاله‌‌هاي اسب  و دودِلاغر

از زير بر‌گستوان ابري صورتي

صورت به صورت آيينه مي‌گذاشت

شلال ازدروغ‌هاي اين اهتوار صبح

-اسپان!

-اسپان!

- همان هشت ستاره‌ي شجاع كه به رود گنگ مي‌ريزند –

وصبح ديگر٬ سهرودي گياهي‌ست به نامي ديگر، دو پايش را دوبر رود      رود

                                                                                مي‌گذارد

واين‌سان:

نگفته بودم    شكستني‌ست؟

                             پيغاره‌ام

                                     م

                                     كن!

لب نيست      سيبي از لبنان است!

زن نيست       تراخم زندان است !      

 ترانه‌ها ... ترانه‌هاي خيام است!

بازي‌هاي زباني     و

هر چه در زبان داري

 لاي صورت چيني‌ات بريز!

نگفته بودم    انسان شكستني‌ست!

بند بزن   با زماني

با زناني كمش

بي جاده  راه خود مي‌رفت ...

 در وادي هفتم از سرخ عين و طا وعنابي تار

نگاهي بي‌انداز

بيجاده پوشيده مرغابي

اما/

مگر/

شايد/

شايد/هم مترسك:

اين سگ اين پدر سگ!

پا نمي دهد به ابري

پا نمي دهدبه ابري مگر ترس

مگر كبوترو مترسك!

اين بار كبوتر جز فضله پيغام ديگري دارد!؟

عبورِ     اسب لاغر و لايه‌ي دود

خيال نشستن روي قطره‌اي در ماه ازما/

- {و آن كفتر باز( باز) توجه‌اي به تابلوي پيكاسو نكرد}-         پيكاسو  از ما /

آن وقت مثلا وقتي‌ست كه سيب‌هاي سهراب شكوفه داده‌اند

هفتاد سيب سهراب و اشگ – خنده‌ي رودابه از ما/

پيغاره‌ام مكن!

اي

اي

اي يِ بشكن ...

         

                                                مازيار نيستاني

                                                   كرمان

                                          30 /فرودين /1386

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 9 نظر / 23 بازدید
لوطیج

سلام آقای نیستانی کمابیش با کار هایت آشنا هستم اینجا هم شعر خوبی خواندم با یک شعر و چند مطلب از جمله معرفی بیرون پریدن از ...به روزم ایدار باشید

سيما سلطانی

چشم های عروسک را که دزديدند مترسک شد کلاه مترسک را که دزديدند چوب روی چوب شد خاک روی خاک تو را دزديدند . پيروز و نويسا باشيد

بی نام

...

مزدک

دوستان شاعر و نویسنده ی عزیز منصور بنی مجیدی شاعر معاصر آستارایی در بیمارستان مدائن تهران بستری است و اوضاع و احوال مساعدی ندارد . برایش دعا کنید .

مزدک

به علی عبدالرضایی باید فرصت بدهیم

وحید ضیائی

(از کنار قرمزا تا پای دار قالی خاکستریه که تو هوا پخش میشه ...خاکستری رنگ دقیقه ی آخره که فکر کرد اگه بهم بگه یه بار دیگه واسش اخم میکنمو یه چن تا هزاری گذاشت رو سینم /اگه چیزی نفهمیدی رنگ دیوارای اتاقم نارنجیه و رنگ میز ناهار خوری و رنگ نارنگی هایی که واسش پوست می کنی حتا رنگ لبخندش که تو همون صبح خیالی رو صفحه ی سفید تخت ماسیده و صورتی و سفید و نارنجی و قرمز و قاطی هم کرده .قرمز خونی... گلوشو چند ساعته که بریدم ؟؟؟) از کتري رو سماور مي پرسم :اونقده داغي که بسوزونيمممممم….؟!... از نمایشگاه کتاب تا داستانی که سطوری از آن را می خوانی تا ترجمه مجموعه 33 به انگلیسی و متن اصلی و نقد آن ....به شعرآستان دعوتید ...نظرتان را داستان بیشتر می طلبد .منتظریم .

رحيمه مهبودی

سلام لذت بردم... لب نيست سيبي از لبنان است! زن نيست تراخم زندان است ! ترانه‌ها ... ترانه‌هاي خيام است