pashiliha


» صفحه نخست
» عناوين مطالب وبلاگ
» فروردین ٩۱ » خرداد ٩٠ » دی ۸٩ » آذر ۸٩ » آبان ۸٩ » شهریور ۸٩ » امرداد ۸٩ » خرداد ۸٩ » بهمن ۸۸ » آذر ۸۸ » آبان ۸۸ » شهریور ۸۸ » امرداد ۸۸ » تیر ۸۸ » اسفند ۸٦ » دی ۸٦ » آذر ۸٦ » آبان ۸٦ » مهر ۸٦ » اردیبهشت ۸٦ » اسفند ۸٥ » بهمن ۸٥ » دی ۸٥ » شهریور ۸٥ » امرداد ۸٥ » تیر ۸٥ » خرداد ۸٥ » اردیبهشت ۸٥ » بهمن ۸٤ » دی ۸٤ » آبان ۸٤ » مهر ۸٤ » شهریور ۸٤ » امرداد ۸٤ » تیر ۸٤ » خرداد ۸٤ » بهمن ۸۳ » دی ۸۳ » آذر ۸۳ » آبان ۸۳ » شهریور ۸۳
» کانون ادبی دانشگاه باهنر کرمان
» محمد علی نیک طبع
» آفریدگاران فروتن شعر
» سرزمین سونات ها
» علی رضا پنجه‌ای
» آرش نصرت الهی
» رضا زنگی آبادی
» داریوش معمار
» روح الله باقری
» احمد اکبرپور
» علی ملازاده
» عصرآدينه
» واگویه ها
» چلچله
» نجمه زارعی
» بهزاد خواجات
» فرهاد کریمی
» پرستو ارسطو
» محمد شریفی نعمت آباد
» مصطفی خزایی
» mehri jafari
» zahra kohandel
» ابوالفضل پاشا
» محمد حسن مرتجا



شکستن درچهارده قطعه ( )برای رويا وعروسی ومرگ۱۲ ۱۳۸٥/٦/۱٦

 

12-

از كلمه بيرون زديم

سرمان ميان دوگوش داشت               گوشت مي داد

(وسمت (باز) را گرفتيم)

 

آن روز ها تحليل در ران ها به سمت مي رفت

ودر( باز) مي گشوود چهره اي را

كلمه آدم هايي را مي‌آورد      كه بيشتر كلمه‌ي (آدم) بودند.

(وسوخته گي بو بالا مي زد.

 

مردها ورق ها را بهسمت تقسيم مي بردند.

آن‌ها سر كلماتي شرط مي‌بستند

كه(شرط)كلمه‌هايي بود كه مي گفتند.

 

من اما

كلماتي را كه مي گفتم به هيچ كس نمي گفتم

وآن (باز) روز ها تحليل مي رفت .

 

مردها ورق‌ها را به سمت (مي بردند) وكار مزرعه را

زن ها شب ها روي آس‌هايي كه برده بودند شرط (برده بودند)مي بستند

ومن كلماتي را كه برده بودم       به آن مي زدم

(زن ها روي زندگي كلماتم (شرط) مي بستند       كه برده بودند)

(وسوخته گي بو ران را (باز) بالا مي زد

 

كلمات به گوش دادن(باز

و ماباز (سمت باز) را مي گرفتيم

مردها از بالا (بالاتر) را مي خواستند

 

زن‌ها شب‌ها روي آس‌هايي كه برده بودند اسم مي گذاشتند

(بعدها يكي از(آن)ها مي گفت:

زن ها روي آس ها يي كه دل مي باختند (شرط)مي باختند.

                           يا

زن ها روي آس‌هايي كه دل مي فاختند (شرط مي باختند).

 

من روي كلماتي كه به همه مي گويم به همه نمي گويم را شرط بستم.

 

كلمه ميان دوگوش دادن (به سمت باز

وكلمه (به سمت باز

وكلمه(باز

و(باز

(باز

ميان دو گوش     گوشت مي داد

 

پيام هاي ديگران ()

 

شکستن درچهارده قطعه ( )برای رويا وعروسی ومرگ۱۱ ۱۳۸٥/٦/۱٠

11-

 

 

شعر – قهوه2:                                              

                                                                     

1-

 همیشه واژه،در نخواستن تو قیام می کند!در گوشم زنگ می زند،زنگی که می گوید:بنویس،بنویس،باید صفحه را ببندیم.                               

می گویم:باشد،اما با خودم که تنها می شوم می بینم که نمی توانم،انگار هیچ واژه ای میل حک شدن ندارد. ومن تنها توانسته ام که واژه ها یم را ازنا خودآگاهم بگیرم ورام کنم.                                                       

وقتی که (نمی توانم )پس توانسته ام وقتی (می خواهی) نمی نویسی.نوشتن،(نخواستن نوشتن)است ونخواستن نوشتن هجوم واژگانی است که ضمیر ناخودآگاه را تسخیر می کند.هر روز بدون آنکه قصد کنم (بنویسم)،می نویسم بدون قصد فکر می کنم وبدون قصد شعر می گویم.     

 

 

2-

این دلتنگی ازلی وابدی انسان است. نوستالژی او که می خواهد به آن (جا) به جای گذشته اش یعنی( به اول کلمه بود) برگرداند وقتی که بر نمی گردد گذشته ی کلمه در حالش زنده می‌شوداین گذشته‌حا ل اوست وحال اوکلمه ی اوست.                                                                    

 شعر زیبایی بود یوسف مصری؛و زنی که زیبایی(زليخا) را دیدشاعر شد. والبته حزن خلاءمیان عاشق وحسن را پرمي كند.                                            

حزن که در چشم می نشیند حسن را می بیندو بی قراری عشق را وچون می بیند می گوید: آنچه حزن می گوید شعر است شعری که می خواهد  به همراه شاعر (عاشق)به حسن آن شعر ابدی وازلی برسدوالبته نمی رسدوچون نمی رسد دوباره می گوید. پس هر شعری که سروده می شود شعری است که بیان آن شعر متعالی است. شاعر آن شعر را دیده است وشعر می گوید تا به آن شعر برسد وهمین جاست که شعر او بیان شعر است. وآن نرسیدن حزن اوست. یعقوب می گوید:یوسفم بر می گردد؛آنچه می گوید برای یوسفی است که نیست. مثل شعری که بیان شعری است که نیست .                           

این دلتنگی ازلی وابدی انسان است.                                              

 

3-

 چرا معنای شعر را نمی فهمیم؟                                                

مخاطب،غواص است . تن به آب می زند به عمق می رود تا مروارید (آن معنا ) را به دست آورد و(آن معنا) را به دست می آورد. اما چون به سطح آب می آید می بیند به جای مروارید سنگ و جلبک از اعماق دریاآورده است.                                                                                

می خواهی خورشیدی  را که دارد غروب می کند را بگیری. به طرف افق می دوی اما نمی رسی ،دوباره می دوی اما نمی رسیمی دوی نمی رسی می دوی نمی رسی. معنا افق می شود رفتن ونرسیدن !                           

می خواهی معنای آینه را بدانی پس به آینه نگاه می کنی ،خود را می بینی. هر روز نگاه می کنی وخود را می بینی و می بینی معنای آینه خود است.    شعر نگاه کردن خوداست ومعنا نمی دهد ؛رفتن ونرسیدن است خیال به دست آوردن مروارید است وپس خیال است ومحال.                                  

شعر معنایش را در غیاب معنایش به تو می دهد . غیاب معنا،معنای شعر می شود. وغیاب معنایی به تو نمی دهد شعر حضور تمام این غیاب هاست.     

 

4-

نمی توانستم ،قصد نداشتم بنویسم ونمی خواستم .این متن در نتوانستن ، ننوشتن ونخواستن نوشته شد ،معنایش در غیاب معنایش است. می روی تا معنایش را ببینی، نمی بینی پس دوباره می روی؛ این متن شعر غیاب هاست.                                                                                 

 

 

می گویم :نوشتم!

 

 

 

پيام هاي ديگران ()

 

شکستن درچهارده قطعه ( )برای رويا وعروسی ومرگ۹ ۱۳۸٥/٦/٤

 

 

9-

 

  

                          مثل                                  مثل

 

                                             مثل:

                                اين كشته‌ي فتاده به هامون

                                          زبان توست

 

                                        مثل مثل(مثل)

 

 10-

 

 

 

دراين عالم جهت نظاره آمده بودم وهر سخني مي شنيدم بي«سين»و«خا»و«نون»٬كلامي بي«كاف»و«لام»و«الف»و«ميم»٬واز جانب٬سخن ها مي شنيدم. مي گفتم كه«اي سخن بي حرف٬اگر تو سخني ٬پس اين ها چيست؟»

گفت«نزد من٬بازيچه.»

گفتم«پس٬مرا به بازيچه فرستادي؟»

گفت«نه تو خواستي؟خواست تو كه تورا خانه‌اي باشد در آب وگل‌و من ندانم ونبينم.»

 

پيام هاي ديگران ()

 

Designed By MANE