pashiliha


» صفحه نخست
» عناوين مطالب وبلاگ
» فروردین ٩۱ » خرداد ٩٠ » دی ۸٩ » آذر ۸٩ » آبان ۸٩ » شهریور ۸٩ » امرداد ۸٩ » خرداد ۸٩ » بهمن ۸۸ » آذر ۸۸ » آبان ۸۸ » شهریور ۸۸ » امرداد ۸۸ » تیر ۸۸ » اسفند ۸٦ » دی ۸٦ » آذر ۸٦ » آبان ۸٦ » مهر ۸٦ » اردیبهشت ۸٦ » اسفند ۸٥ » بهمن ۸٥ » دی ۸٥ » شهریور ۸٥ » امرداد ۸٥ » تیر ۸٥ » خرداد ۸٥ » اردیبهشت ۸٥ » بهمن ۸٤ » دی ۸٤ » آبان ۸٤ » مهر ۸٤ » شهریور ۸٤ » امرداد ۸٤ » تیر ۸٤ » خرداد ۸٤ » بهمن ۸۳ » دی ۸۳ » آذر ۸۳ » آبان ۸۳ » شهریور ۸۳
» کانون ادبی دانشگاه باهنر کرمان
» محمد علی نیک طبع
» آفریدگاران فروتن شعر
» سرزمین سونات ها
» علی رضا پنجه‌ای
» آرش نصرت الهی
» رضا زنگی آبادی
» داریوش معمار
» روح الله باقری
» احمد اکبرپور
» علی ملازاده
» عصرآدينه
» واگویه ها
» چلچله
» نجمه زارعی
» بهزاد خواجات
» فرهاد کریمی
» پرستو ارسطو
» محمد شریفی نعمت آباد
» مصطفی خزایی
» mehri jafari
» zahra kohandel
» ابوالفضل پاشا
» محمد حسن مرتجا



  ۱۳۸٤/۱۱/٢٢

  چهار تکه از

 

 

1-

رنج دست خودش را می کشد این یکی

و دست نمی زند برای پس مانده های (این یکی) دیگری

می گذرد.زمان به سرعت دستی می گذرد.

از میان اتاقی که اسب اش سبقت گرفته دو بال را

از میان دو بالی که (نیستی)گشوده نشستن را

از میان دوقطره اشک                دو قطره اشک

(از میان دو قطره اشک(حساب دستان اش را برای تو پست می کند)می گذرد)

و (این)       می گذرد.

 

2-

 

تنها

(تنها)

تنهاست .

 

تنها برای ادامه ی «شعری که زندگی ست»

«دستانش را در باغچه می کارد»

می دانم .می دانم. می دانم.

سبز نخواهد شد سبز

نخواهد شد.

 

3-

 

خدا

     مرده

          است

                (نیچه)

 

4-

از مزارات تخت

خواب (آشفته می کند) صدایش را روی دست (دیگری) بلند (بلند(بلندتر

تاریکی (نیستی)اتاق من می شود            وتو نیستی

من صورت ترکمنی اش را

من صورت سوخته اش را(به دستانی که در باغچه می کارم)می سپارد.

(می دانم. می دانم .می دانم . )

خدا مرده است!

خدا

   مرده

         است!

وتاریکی( نیستی) روشن می کند اتاق را         پنجره را

و کرکره را (که هر شب

                   از آن

                         خدا را

                         پایین

                        می کشم)

                                                              مازیار نیستانی

 

پيام هاي ديگران ()

 

  ۱۳۸٤/۱۱/۸

                                                 (از )(تو) (ها)

                                        تکه  ششم   

 

 

 

بریده ام – واز این

(و)سر برده حوصله ام را آن(دیگر چه می خواهم)

(دیگر چه می خواهم بعد مستی ابرها)

در ابعادی از اتاق؛ گوشه ای روی تخت باران گرفته رو به (خدا)ی جمله و

فصل رو بریده ی زرد تا کی ؟

 

(تا کی )؟            (تا کی )تا کی (؟) وقت چه می دانم از توبگیرم وچه می خواهم؟

گیرم کوچه ی بن بستی در من به نام من(رو به تو باز)

گیرم چشم سفید کرده ای رو به تو باز

 

چهره ی آبی ات را درآینه بپاش و (آبی بنوش

تو در سینه(تنگ ماهیان سر خوشی)داری

(در سینه (تنگ ماهیان سر خوشی)دارد تو

 

در ابعادی از اتاق ؛ گوشه ای رو ی تخت (  )رو به خدای جمله و (فصل بریده)

 

بریده ام !

هلم بده

دویده ام!

 

وپشت شعر به (چه بگویم )رسیده ام به    (تو بگو

توبگو

                                                         

                                                مازیار نیستانی

پيام هاي ديگران ()

 

Designed By MANE